W przypadku, gdy komornik nie znalazł u dłużnika ruchomości oznaczonych, co do tożsamości (tj. konkretnej, indywidualnie oznaczonej rzeczy) wierzyciel może wystąpić do sądu z wnioskiem by ten nakazał dłużnikowi wyjawić gdzie i w czyim władaniu znajduje się ta ruchomość. Stosuje się wtedy odpowiednio przepisy o wyjawieniu majątku dłużnika (art. 913 kpc i następne).

Wniosek składa wierzyciel, który powinien dołączyć do niego protokół komornika stwierdzający nieodnalezienie danej rzeczy u dłużnika. Dłużnik obowiązany jest wskazać miejsca znajdowania się rzeczy, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

W przypadku, gdy dłużnik faktycznie nie jest w stanie wskazać miejsca znajdowania się rzeczy powinien podać osobę, która ma wiedzę na temat miejsca znajdowania się tej rzeczy. Odmowa dłużnika wskazania miejsca znajdowania się rzeczy może skutkować tym, że sąd skaże go na karę grzywny bądź zastosuje wobec niego areszt.

1. Jeżeli nastąpi zbieg egzekucji z ruchomości i egzekucji wydania ruchomości, co do tej samej rzeczy ruchomej, to o ile w egzekucji z ruchomości nastąpi sprzedaż rzeczy egzekucja wydania ruchomości staje się bezprzedmiotowa. Jeżeli zaś komornik wydał wierzycielowi ruchomość, egzekucja z tej ruchomości jest niedopuszczalna.
2. Wierzyciel nie musi być osobiście obecny przy odebraniu rzeczy. Dopuszczalna jest obecność jego procesowego pełnomocnika