Ponowne wydanie tytułu wykonawczego z zasady następuje na wniosek wierzyciela (z urzędu w przypadku, gdy wydanie pierwszego tytułu następuje z urzędu) złożony do sądu, który wydal poprzedni tytuł. Sąd zajmuje się tylko badaniem faktu utraty tytułu, a nie okoliczności mających wpływ na istnienie obowiązku określonego w tytule wykonawczym lub mających wpływ na jego wymagalność oraz mających wpływ na nadanie klauzuli wykonalności. Ponowny tytuł powinien odpowiadać ściśle treści tytułu utraconego.

Zobacz: Czym są i jak kształtują się koszty egzekucji?

O ponownym wydaniu tytułu lub odmowie jego wydania sąd rozstrzyga postanowieniem, na które przysługuje zażalenie.

Dopuszczalne jest wydanie wierzycielowi ponownego tytułu wykonawczego, jeżeli przez pomyłkę go zniszczył (np. przypadkowo spalił w piecu razem z innymi niepotrzebnymi dokumentami) lub przypadkowo go utracił (np. został mu skradziony wraz z innymi dokumentami w tramwaju). Niedopuszczalne jest natomiast wydanie wierzycielowi ponownego tytułu wykonawczego, jeżeli specjalnie zniszczył go albo wydał dobrowolnie dłużnikowi, gdyż uznał, że nic od niego nie wyegzekwuje.

Od zasady nie badania istnienia obowiązku określonego w tytule sąd odstępuje w wypadku, gdy na utraconym tytule wykonawczym zaznaczone były dotychczasowe wpłaty dokonane przez dłużnika. W takim wypadku sąd wydając ponowny tytuł bada także stan aktualnego zadłużenia dłużnika.